THE WAILING WALL

"Even ongegeneerd lekker klagen", dat ging er door mijn hoofd toen ik blogger.com in de adresbalk van mijn browser tikte. Ik ben al ruim 1,5 uur onderweg van Haren terug naar Amsterdam. Tot nu toe verloopt de reis niet geheel vlekkeloos. Eerst moest ik met de trein van Haren naar Groningen, wat normaal 7 minuten duurt. Dit keer duurde het ruim 12 minuten, wat best lang is voor zo'n kort stuk. De trein vertrok al 1 minuut later dan normaal, en bij de eerste stop sloten de deuren niet goed. Toen we wilden vertrekken moesten we opeens in de remmen omdat de spoorbomen niet naar beneden gingen bij de spoorwegovergang verderop.

Eenmaal in Groningen aangekomen moest ik me haasten. Als er een ding is wat ik haat, is het me moeten haasten. Met name 's ochtends. Ik sta liever een half uur eerder op zodat ik weet dat ik rustig mijn koffie kan drinken en mijn kleding kan uitkiezen. Maar goed. Ik kwam aan op het station in Groningen. Mijn volgende trein vertrok over 5 minuten, wat op zich ruim genoeg overstaptijd is voor zo'n klein station. Maar, daar komt de maar. Ik heb een koffer, fiets en plastic tas vol zooi bij me, waar de onderkant van aan het doorscheuren is as we speak. Natuurlijk ben ik ook nog helemaal aan het verkeerde eind van de trein ingestapt, waardoor ik op het station weer een flink eind moest lopen naar mijn volgende trein.

In de trein mag je je fiets slechts op een aantal plaatsen parkeren. Op de plek die ik uitkoos stonden al 2 fietsen. "Geen probleem", dacht ik, "ik zet mijn fiets er gewoon tegenaan". Erg fijn, wanneer die mensen bij het eerstvolgende station uitstappen en mijn fiets midden in het gangpad laten staan, waarna hij keihard omvalt. Ik had muziek op, maar kon de klap horen. Geërgerd stond ik op en zette mijn fiets weer normaal neer.

Laatst heb ik op de fiets een klein ongelukje gehad in Amsterdam, waarbij mijn voorwiel krom is gebogen. Aangezien ik een arme student ben heb ik geen zin om een nieuw voorwiel te kopen, wat best wel prijzig is. Bij mijn vorige fiets is het voorwiel gestolen, en heb toen een "oude nieuwe" fiets van mijn ouders meegekregen. Die hadden namelijk nog een paar fietsen naast het huis staan. Toen ik dit verhaal vertelde, zeiden ze dat ze net de oude fiets van mijn oma hadden opgehaald en dat ik die wel mee mocht nemen naar Amsterdam. "Zij fietst tenslotte toch niet meer". De fiets was een beetje stoffig en de banden moesten opgepompt worden. Prima, dat kon ik wel even fixen. Zo gezegd zo gedaan. Er moest alleen nog even een nieuw zadel op, want van zo'n oud "rokzadel" wordt mijn achterwerk echt niet blij. Bij dit klusje had ik toch wat hulp van mijn handige papa nodig.

Altijd als ik ga 'treinen' heb ik goede voornemens. "Dit keer ga ik echt met school aan de slag". Diep van binnen hoor ik mezelf schateren "Hell no". Ik vind het heerlijk om in een trein te zitten en domweg niets te doen. Een lekker muziekje, wanneer de wifi het me toelaat, en de trein brengt me wel naar huis. Dit keer was de reis echter niet zoals normaal. Het eerste wat ik deed toen ik zat, was mijn laptop pakken en typte "dlwo" in. De trein snapte er waarschijnlijk ook niets van wat ik nou wilde, want ik kreeg het document wat ik moest lezen maar niet geopend. Een laadtijd van meer dan 20 minuten leek mij ook niet normaal, dus ik gaf het op en typte mijn oude vertrouwde Soundcloud in.

De muziek is ook een puntje waar ik over wil klagen. Niet over de muziek zelf, maar over de tijd dat nodig is om fatsoenlijke muziek te kunnen streamen. In de eerste 45 minuten dat ik in de trein zat heb ik maar liefst 2 nummers van 6 minuten kunnen luisteren. Om de 10 seconden stopt de muziek omdat hij weer eventjes moet laden. Ik heb een haat-liefdeverhouding met wifi in de trein. Heerlijk dat het bestaat, maar mijn god, doe wat aan die kwaliteit!

Ik wilde mijn frustraties van me afschrijven. Terwijl ik blogger.com in mijn adresbalk tikte werd mij een heerlijk deuntje gegund. Charlie Boulala - Sonnenkind. Voor degenen die dit nummer niet kennen: zoek hem op, je wordt er blij van. Toen het nummer bijna afgelopen was, werd mijn roes van blijheid weer keihard verstoord.

Mijn fiets viel nogmaals om.

x Anouk